படுக்கையில் கிடக்கிறேன் சில மாதங்களாக, தந்தை என்பதாலும், கணவர் என்பதாலும், மனைவி என்பதாலும், தாய் என்பதாலும்,
மகள் என்பதாலும், ஏதோ ஒரு உறவு முறை என்பதாலும், என்னை கவனித்துக் கொள்கிறார்கள்,

இப்போது சில நாட்களாய், கவனிப்பில் சற்று தோய்வு, கவனிப்பவர்களின் முகத்தில் ஒரு சலிப்பு, வெறுப்பு, ஒன்றுமே செய்ய முடியாமல் எல்லாவற்றிற்கும் மற்றவர்களை எதிர்பார்க்கும் நிலை, சலிப்பும், வெறுப்பையும், புரிந்து கொள்ள முடிகிறது,    இன்னும் உடல்நிலை தேராமல் நாட்கள் நீண்டு கொண்டே போனால் என்ன செய்வது ?

மூத்திரப்பையை கையில் பிடித்துக் கொண்டு பிறர் உதவியோடு கழிவறைக்கு கூட்டிச் செல்லும் நிலை, அவர்கள் முகத்தில், செயலில், வெளிப்படும் சலிப்பு, அதையும் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது,

உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளலாமா என்று தோன்றுகிறது, அதற்குக் கூட மற்றவரின் துணை தேவைப்படும் நிலையில் இருக்கிறேனே, ஐயோ ….

நான், நான், நான்தான், நான் சொல்வதுதான், என்னால் தான், நான் நினைத்தால், நான் யார் தெரியுமா?
என்னுடைய சொத்து என்ன தெரியுமா, என்னுடைய கௌரவம் என்ன தெரியுமா?
என்று இருமாப்பில், அகந்தையில், பெருமையில், ஆளுமைப்படுத்தி அதிகாரம் செலுத்தி இருந்த நான், இன்று……

மனைவி முக்கியம், கணவர் முக்கியம், பிள்ளைகள் முக்கியம், தாய் முக்கியம், தந்தை முக்கியம், உறவுகள் முக்கியம், என்று சொன்ன வாய்கள் எல்லாம், இப்படி படுத்த படுக்கையாக கிடப்பதற்கு, போய் சேர்ந்தால் பரவாயில்லை, என்று நினைக்கத் துவங்கி விட்டார்களோ என்று எனக்குத் தோன்றுகிறதே…

உடலை மதித்து கொஞ்சம் உடற்பயிற்சி செய்து இருக்கலாமோ, வாழ்வியல் ஒழுங்குகளில் வாழ்ந்திருக்கலாமோ, நல்ல உணவு முறைகளை கையாண்டு இருக்கலாமோ, நண்பர்கள், தோழிகள் அழைத்த போதெல்லாம் அவர்களுடன் பேசி மகிழ்ந்திருக்கலாமோ,

பள்ளி நாட்களில் காதலித்த, காதலனும் காதலியும், நானும் வேறு வேறு திருமணம் முடித்து அவர்களின் பிள்ளைகளின் திருமணத்திற்கு அழைத்த போது வேலை இருக்கிறது என்று தவிர்த்தேனே, சென்று அவனை, அவளை பார்த்து அந்த கண்களை சந்தித்திருக்கலாமோ,

குடும்பத்தோடு சுற்றுலா செல்லலாம் என்று நட்புகள் அழைக்கும் போது கூட அதை குடும்பத்தில் சொல்லாமல் செலவாகுமே என்று தவிர்த்தேனே, படுக்கையில் இப்போது இதையெல்லாம் நினைக்கிறேன்,

அறிவின் செருகில், பெருமையில் இருமாப்பில்,வாழாமல் மனதின் வழி வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். வாழவில்லையே….